Miasto to nie tylko ulice i budynki, to także tkanka żywych relacji między ludźmi i naturą. Tworzenie ogrodu społecznościowego to akt snucia nowej opowieści o przestrzeni miejskiej jako miejscu, w którym natura odzyskuje swój głos, a ludzie stają się jej opiekunami.
To historia o współdziałaniu mieszkańców, roślin i zwierząt. O sadzeniu roślin miododajnych, które przyciągają pszczoły i motyle, o glebie, która na nowo staje się żyzna, o mikroekosystemach tworzonych na skrawkach ziemi między blokami. To także opowieść o relacjach: spotkaniach przy grządkach, dzieleniu się wiedzą i zbiorach, które łączą sąsiadów.
W tym ogrodzie każdy gest ma znaczenie. Każde posadzone drzewo, każdy kwiat i każdy kompostowany liść to element większej narracji, w której miasto staje się przestrzenią regeneracji, a nie wyłącznie eksploatacji. To opowieść, którą piszemy wspólnie: z ziemią, deszczem, słońcem i sobą nawzajem.
Na jednym z warszawskich trawników, w sąsiedztwie siedziby Laboratorium Narracji, tworzę eksperymentalny ogród społecznościowy: otwarty dla wszystkich, oparty na elementach permakultury, z roślinami miododajnymi i schronieniami dla zapylaczy, przyjazny także jeżom. To także eksperymentalne miejsce uprawy roślin jadalnych: krzewów i drzew owocowych oraz pospolitych warzyw. Ogród chroni ten skrawek ziemi przed koszeniem i grabieniem liści. Środki z opłat za prowadzone przeze mnie warsztaty przeznaczam m.in. na rozwój tego ogrodu.
Możesz wesprzeć te działania, dorzucając się niewielką kwotą.
Zapraszam do współpracy Wesprzyj te działania (otwiera się w nowej karcie)